Duiken op Bali

Ilse: “Ik liet me tegenhouden door allerlei doemscenario’s die zich opstapelden in mijn hoofd” | Outdoormeisjes bij het kampvuur #3

Tijdens het zwemmen in het Italiaanse Idromeer werd Ilse ineens overvallen door een scherpe pijn in haar ribben. “Er gutste ineens allemaal bloed uit mijn zij, dus ik moet door iets gebeten zijn. Maar waardoor weet ik niet,” vertelt Ilse. Het is nu ruim tien jaar geleden, maar deze ervaring heeft nog steeds zijn weerslag op Ilse: “Vooral als ik in het water niet kan zien wat er om me heen gebeurt, speelt mijn angst op.” Toch heeft Ilse zich er niet van laten weerhouden om te gaan duiken op Bali, en zelfs haar duikcertificaat te behalen.

Ondanks de angst die Ilse ervaarde slaagde haar vriend erin haar over te halen om te gaan duiken. Ilse vertelt: “tijdens een vakantie in Mauritius had hij al een keer gedoken, maar ik was toen niet meegegaan omdat ik het te eng vond. Ik liet me tegenhouden door allerlei doemscenario’s. Die stapelde ik op in mijn hoofd en ik kwam tot de conclusie dat duiken niks voor mij zou zijn. Ik keek ook allemaal filmpjes op YouTube over wat er mis kon gaan, en belandde dan in een spiraal: ik klikte door en de filmpjes werden steeds erger. Maar mijn vriend wilde niet in zijn eentje zijn duikcertificaat gaan halen, en mij achterlaten. Dus uiteindelijk heb ik besloten om het toch maar te doen, en heb ik op Bali mijn duikcertificaat gehaald.”

Koraal op Bali
Koraal tijdens een duik op Bali

Theorie

“Als onderdeel van je duikcertificaat krijg je eerst theorie. Die stof kun je gewoon rustig thuis leren,” legt Ilse uit. Kennis van de theorie zorgde ervoor dat Ilse meer vertrouwen kreeg: “Zo wist ik bijvoorbeeld al voordat ik ging duiken hoe het ademautomaat werkt, en wat je kunt doen als er toch iets misgaat. Zo werden één voor één al mijn doemscenario’s opgelost. Ik heb ook een keer bij een duikschool in Nederland een proefduik gedaan in een zwembad, dan leer je een beetje hoe het zit met de uitrusting en hoe je moet ademen. Daardoor kon ik al een beetje wennen aan het idee.”

De eerste duik op Bali

Eenmaal op Bali was het tijd om het water in te gaan. “Eerst in een zwembadje, waar je gewoon met je kin boven het water uitkomt,” vertelt Ilse. “De eerste keer dat ik met mijn hoofd het water in moest speelde mijn angst wel op. Half hyperventilerend kwam ik weer boven. Gelukkig hadden we een hele fijne instructeur, die begreep dat het voor mij iets rustiger aan moest en dat ik vooral niet gepusht moest worden. Zo ben ik langzamerhand steeds meer gaan wennen aan het idee van onder water gaan, en zo ben ik van mijn angst afgekomen.” Achteraf gezien bleek Ilse’s angst voor een deel ongegrond: “Ik was vooral bang voor water waarin je niet kunt zien wat er om je heen gebeurt. En ik had verwacht dat je onder water in een heel donker gat terecht zou komen. Maar als je eenmaal gaat duiken in de oceaan, heb je helemaal niet door dat je zo diep zit. Het zonlicht komt tot wel 30 meter diep. Dan kijk je op je duikhorloge en zie je ineens dat je al op 18 meter diepte zit. Dat helpt ook wel een beetje, dat je helemaal niet doorhebt hoe diep je zit.”

Mantaroggen tijdens een duik op Bali
Mantaroggen op Bali

Zeeschildpadden en mantaroggen

Al snel wist Ilse dat het overwinnen van haar angsten de moeite waard was, want tijdens een van haar eerste duiken pp Bali kwamen ze haar lievelingsdier tegen: de zeeschildpad. Ilse vertelt: “Er was ons verteld dat er wel zeeschildpadden leven in dat gebied, maar dat de kans heel klein zou zijn dat we ze ook daadwerkelijk zouden zien. We waren net afgedaald en ineens begon de instructeur ergens naar te wijzen, maar ik kon niet goed zien wat het was. Toen hij met zijn handen het gebaar voor zeeschildpad maakte begon ik in mijn masker te gillen. Er kwam echt een mega grote zeeschildpad voorbij gezweefd. We zijn er een tijdje boven blijven hangen, dat was echt een super gaaf moment!” En ook Ilse’s droom om te duiken met mantaroggen kwam op Bali uit. Ze vertelt: “Na het behalen van ons duikcertificaat maakten we een duik om mantaroggen te zien. Bij Manta Point is een soort schoonmaakstation voor mantaroggen. Ze komen uit de diepte omhoog, naar rond de 16 meter diepte. Daar zitten dan visjes die de roggen als het ware schoonmaken door de beestjes van ze af te eten. Daarna zwemmen ze weer de diepte in. Het leek wel een drive-in bioscoop, alle duikers hingen op een rijtje toen de eerste mantarog van achter een rots verscheen. Uiteindelijk hebben we een stuk of 15 mantaroggen gezien.”

Zeeschildpad tijdens een duik op Bali
Tijdens het duiken op Bali kwam Ilse ook een zeeschildpad tegen

Pot met goud

Nu ze haar duikcertificaat heeft behaald, groeit Ilse’s wensenlijstje van duikbestemmingen. “Het lijkt me heel erg gaaf om naar Egypte te gaan,” vertelt ze. “Daar is een plek waar het stikt van de zeeschildpadden, dat lijkt me heel indrukwekkend om te zien. Ik zou ook graag meer duiken willen maken in de buurt van de Gili-eilanden, daar heb je niet alleen heel veel zeeschildpadden en mantaroggen, maar het koraal schijnt er ook heel mooi te zijn. En ik zou ook wel eens in Mexico willen duiken, daar kun je walvishaaien zien. Ik wil nog zoveel zien, dus ik hoop dat ik ergens een pot met goud vind, dan kan het misschien allemaal!”

Wil je op de hoogte blijven van Ilse’s avonturen? Volg Ilse dan op Instagram.

Meer Outdoormeisjes bij het kampvuur?

Paulien ontdekte tijdens een trektocht wat haar echt gelukkig maakt. En het is Hilde’s grote droom om de Elfstedentocht te wandelen met haar paard.

In de rubriek Outdoormeisjes bij het kampvuur komen meisjes (en vrouwen!) die van buiten houden aan het woord. Ze vertellen over de avonturen die ze beleefden in de wildernis, tijdens een bijzondere reis of trektocht of dichterbij huis in de Nederlandse natuur. Wil je ook je verhaal vertellen? Stuur dan een mailtje naar loes@outdoormeisjes.nl en wie weet spreken we elkaar binnenkort!

Vissen in de oceaan tijdens een duik
Bewaar deze post op Pinterest!

2 reacties op “Ilse: “Ik liet me tegenhouden door allerlei doemscenario’s die zich opstapelden in mijn hoofd” | Outdoormeisjes bij het kampvuur #3”

  1. Pingback: Hilde: “Ik wil samen met mijn paard iets doen waar ik nog lang op terug kan kijken” | Outdoormeisjes bij het kampvuur #2 - Outdoormeisjes

  2. Pingback: Paulien: "Na zes weken in Schotland wist ik: hier hoor ik thuis" | Outdoormeisjes bij het kampvuur #1 - Outdoormeisjes

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt cookies voor een optimale gebruikservaring.